Κάλεσμα σε συνάντηση για δημιουργία νέας ομάδας αυτοβοήθειας ανθρώπων με εμπειρία ακρόασης φωνών
Το κάλεσμα
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι θα ξεκινήσει νέα ομάδα αυτοβοήθειας στην Αθήνα. Οι συναντήσεις θα γίνονται στο χώρο του Δικτύου.
Στην ομάδα μπορούν να συμμετέχουν όσοι/όσες έχουν βιώσει ή βιώνουν εμπειρίες φωνών.
Καλέστε ή να στείλετε μήνυμα στο 694 842 8016 (Γιώτα, μέλος και συν-συντονίστρια της ομάδας) για να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας.
Μπορείτε επίσης να στείλετε email με το όνομά σας στο selfhelpgroup@hearingvoices.gr ένα τηλέφωνο (δεν είναι υποχρεωτικό το τηλέφωνο για αυτή την πρώτη επικοινωνία), με την πρόθεση σας να συμμετέχετε και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας.
Μπορείτε να προωθήσετε τη σελίδα αυτή σε ανθρώπους που γνωρίζετε ότι μπορεί να τους ενδιαφέρει.
Σε αυτή την πρώτη συνάντηση θα είναι και άλλα μέλη της ήδη υπάρχουσας ομάδας.
– Θα γνωριστούμε, θα μοιραστούμε το πλαίσιο και τις αξίες και στόχους των ομάδων αυτοβοήθειας του Δικτύου, τον ρόλο συντονιστών/τριών.
– Θα έχουμε το χρόνο να μιλήσουμε γενικότερα για το πλαίσιο φιλοσοφίας του Δικτύου και
– ένα βιωματικό παιχνίδι μεταξύ μας σπάσει την αμηχανία και τον πάγο!
Πληροφορίες
Η ομάδα για το πρώτο διάστημα θα συν-συντονίζεται από δύο μέλη της υπάρχουσας ομάδας του Δικτύου που μοιράζονται παρόμοιες εμπειρίες.
Πού:
Αιθαλίδου 11,
κοντά στη στάση του μετρό Αγιος Ιωάννης
Πότε:
1/6/2025.
11:30 – 14:00
Λίγα λόγια για τις ομάδες Ακούγοντας Φωνές
Η αυτοβοήθεια σχετίζεται με την αυτοδιάθεση και το αυτεξούσιο των ανθρώπων που κατακτούν τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ομάδες αυτοβοήθειας δε θεωρούνται θεραπευτικές ομάδες αλλά κοινωνικές, ομάδες όπου κάποιος μπορεί να αναζητήσει ενθάρρυνση, επιβεβαίωση, υποστήριξη και “ένα αυτί να τον ακούσει”.
Η προσωπική εναισθησία αξιολογείται υψηλότερα από την ιατρική γνώση και σε όλους αναγνωρίζεται μοναδική σοφία και κατανόηση. Θεωρούνται ειδικοί σχετικά με τις εμπειρίες τους. Επίσης, μια διάδοση αμοιβαίας υποστήριξης και ενθάρρυνσης διαρρηγνύει το κλισέ ότι τα άτομα που έχουν μια ψυχιατρική διάγνωση πρέπει πάντα να είναι λήπτες – παρά πάροχοι – φροντίδας. Αντίθετα, οι ομάδες μπορούν να προσφέρουν ένα ασφαλή χώρο όπου διαφορετικά μέλη μπορούν να ακούσουν ιστορίες που τα καθησυχάζουν και τα ενδυναμώνουν σχετικά με το πώς οι άλλοι έχουν μεταμορφώσει τις σχέσεις τους με τις εμπειρίες τους από τις φωνές που ακούν. Μέσα στις ομάδες οι άνθρωποι λένε τις ιστορίες τους σχετικά με το ποιοι είναι και τι έχουν περάσει, αναπτύσσοντας έτσι μια πιο δυνατή αίσθηση αυτονομίας, ταυτότητας και αποφασιστικότητας – ένας χώρος όπου γεννιέται το θάρρος να αντικρίζει κάποιος τους φόβους του. Αυτό το είδος αυτοβοήθειας δεν μπορεί να υπαγορευτεί από άλλους, απαιτεί το θάρρος να ξεκινήσεις μια πορεία αυτό-ανακάλυψης.
(Reeves,1997)